بخورید و بیاشامید ولی اسراف نکنید، که خدا اسراف کاران را دوست نمی‌دارد.«1»

از میوه آن درختان باردار هنگامی که باردارند بخورید، و روز چیدن، حق مستحقان را بدهید، و اسراف مکنید که خدا مسرفان را دوست نمی‌دارد.«2»

نمی‌دانم چرا با وجود احادیث زیاد در مورد اسراف بیشتر مواقع اسراف می‌کنیم نمونه‌اش ماه مبارک رمضان است که شاید بیشتر ما آدمها از اصل قضیه افطاری دادن دور شدیم و بیشتر سمت چشم و هم‌چشمی و تجملات و... پیش می‌رویم. یاد دارم پارسال ماه مبارک رمضان افطار خانه یکی از فامیل‌ها دعوت شدیم. جایتان خالی چه سفره رنگارنگی، چه غذاهایی، انواع و اقسام کوکو، پیش غذا، پس غذا، سالاد و... یک نگاه به مهمانها که انداختم و انگشتی همه را حساب کردم بیست نفر بیشتر نشدیم این همه غذا برای بیست نفر خیلی خیلی زیاد بود. اذان که شد اکثرا کم خوردند و کنار کشیدند صاحبخانه ناراحت شد و گفت پس من با این همه غذای مانده چه کار کنم بچه‌ها غذای تکراری دوست ندارند مجبورم دور بریزم. ناراحت شدم گفتم خیلی‌ها هستند که با نان خالی افطار می‌کنند آن وفت شما می‌خوانید غذاها را دور بریزید مگه خدا نگفته بخورید و بیاشامید ولی اسراف نکنید.«3» مگر نگفته مسرفان همدم دوزخیان هستن«4»... کلی حدیث گفتم تا اینکه تصمیم گرفتیم از این به بعد مهمانی‌ها را ساده‌تر بگیریم و غذاها را به نیازمندها بدهیم.

مهم نیست در این زمین خاکی چقدر تنها باشیم و چقدر حرفهایمان برای دیگران قابل فهم باشد و وقت انسان برایمان کم... شکر، که خدا هست و او جبران تمام دلتنگی هاست و مرحم تمام زخم هاست...
برای یک کاری به دادگاه خانواده رفته بودم چشمم به خانم میانسالی افتاد که یک ریز اشک می‌ریخت چهره‌اش خیلی پیر شده بود به خودم جرأت دادم و رفتم جلو تا علت آمدنش را، آن هم با این سن و سال جویا شوم. از گفتنش شرم داشت با خواهش و تمنا راضیش کردم. گفت شوهرم طلاقم می‌دهد بعد گریه کرد و ادامه داد سی سال پیش با هم ازدواج کردیم دو پسر و یک دختر حاصل این ازدواج است.

از وقتی که یاد دارم شوهرم همیشه سر کار بود و وقتی به خانه می‌آمد خسته و خواب آلود بود همیشه بگو و بخندهایش مال دیگران بود و غرزدن‌هایش برای من، اما من دلم با بچه هایم خوش بود. تا اینکه ازدواج کردند و یکی یکی رفتند سر خونه زندگیشان، و من ماندم و تنهایی. برای اینکه تنها نباشم همیشه به پارک می‌رفتم. تا اینکه یک روز توی پارک با پیرمردی آشنا شدم که اونم مثل من تنها بود دیدار من و ایشان بیشتر و بیشتر شد. یک روز شوهرم مرا با آن پیرمرد دید و روزگارم سیاه شد بچه ها فهمیدند و دیگر حاضر نیستند مرا ببینند و شوهرم هم طلاق می‌دهد...